[Fic] All for you : 20

posted on 26 May 2016 21:14 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Rate : PG 13

 

 

Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
 
 
Chapter 20
 
 
 
 
 
 
 
 

 

งานเลี้ยงจบหลักสูตร กรมยุทธ์ฯ

 

งานเลี้ยงจบหลักสูตรทหารเบื้องต้นจัดขึ้นในค่ายฝึก โดยปกติงานเลี้ยงจบหลักสูตรจะเน้นความเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อและไม่ยืดเยื้อเพื่อประหยัดงบของรัฐบาล เพื่อความเป็นกันเองครูฝึกและผู้เข้ารับการฝึกจะแต่งกายด้วยชุดลำลอง ไม่เน้นพิธีการมากนักเนื่องจากต้องการประหยัดงบของกองทัพ เวทีถูกยกขึ้นมาตั้งที่ลานฝึกอย่างเรียบง่าย เครื่องเสียงถูกจัดไว้อยู่ข้างเวที อาหารบุฟเฟ่ต์ถูกนำมาจัดเรียงอยู่อีกด้านนึงของสนาม นิชคุณถูกเชิญให้ขึ้นเวทีเพื่อกล่าวเริ่มงาน

 

อูยองมองไปยังผู้พันหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีเขียวทหารตัวเก่งกับกางเกงยีนส์ ชายหนุ่มเดินด้วยท่วงท่าสบายๆขึ้นมาบนเวที แม้เจ้าตัวจะไม่ชอบขึ้นเวทีก็ตามหากไม่มีท่าทางประหม่าให้เห็นสักนิด ใบหน้าหล่อมีรอยยิ้มจางๆ ตาคมมองไปทั่วอย่างผ่อนคลาย แสงแฟลชมากมายจากกล้องและมือถือถูกยกขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย อูยองก็แอบถ่ายรูปนิชคุณไว้ด้วยสายตา...ไม่ใช่มือถือ

 

“ผมและครูฝึกทุกคนขอแสดงความยินดีกับทุกคนด้วยที่ผ่านการฝึก หวังว่าผู้เข้ารับการฝึกจะได้นำความรู้และประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้ไปตลอดหลักสูตรไปเพื่อช่วยเหลือและทำประโยชน์ให้กับผู้อื่น สังคมและประเทศชาติของเรา”

 

เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกัน ผู้เข้ารับการฝึกต่างยิ้มอย่างยินดี

 

“นอกจากนี้....ผมยังมีข่าวดีอีกเรื่องจะบอกทุกคน”

 

ทุกคนพร้อมใจกันเงียบ รอฟัง

 

 

นิชคุณยิ้มก่อนจะบอกต่อ “ตอนนี้กรมได้อนุมัติเรียบร้อยแล้ว ผู้ที่จบหลักสูตรทหารเบื้องต้นนี้สามารถสอบเพื่อบรรจุเป็นพลทหารได้”

 

 

เฮ!!!!!!!!!!!!!

 

เสียงโห่ร้องดังกระหึ่ม!!!

 

 

“เฮ้ย! ชานซอง! อย่างนี้มึงก็สอบรรจุทหารได้แล้วสิ” อูยองหันไปบอกชานซอง

 

ชานซองที่ยังคงมีอาการนิ่งค้าง ตาไม่กระพริบ ในหัวได้ยินซ้ำๆว่า ผู้ที่จบหลักสูตรทหารเบื้องต้นนี้ สามารถสอบเพื่อบรรจุเป็นพลทหารได้

 

“มึง!! ได้ยินมั้ย!! ชานซอง! มึงมีสิทธ์สอบแล้วเว้ย!!!” อูยองเขย่าไหล่เพื่อนเพื่อเรียกสติ

 

ชานซองหันมามองอูยองตามแรงเขย่า คำพูดอูยองตอกย้ำมากยิ่งขึ้น เขา....มีสิทธ์สอบบรรจุเป็นทหารแล้ว! ชานซองยิ้มกว้างก่อนจะหันกลับไปมองนิชคุณอีกครั้ง ชานซองไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนที่จะอธิบายความรู้สึกได้มากกว่าคำว่า-ขอบคุณ-

 

นิชคุณยิ้มให้กับภาพตรงหน้า ก่อนจะบอกต่อ “หลักสูตรทหารเบื้องต้นสามารถเทียบเท่ากับวุฒิการศึกษาชั้นมัธยมปลาย ต้องขอบคุณนายพลพัค แล้วก็คณะกรรมการทุกคนที่เปิดโอกาสให้กว้างขึ้น เพราะฉะนั้น ใครที่ตั้งใจจะสอบรรจุทหารในปลายปี ผมขอให้ตั้งใจอ่านหนังสือแล้วก็ฝึกร่างกายให้ดี ผมขอให้ทุกคนโชคดี และสำหรับคืนนี้ ขอให้ทุกคนสนุกให้เต็มที่ครับ” นิชคุณบอกอีกครั้ง ก่อนจะก้าวลงจากเวที

 

เสียงปรบมือ เสียงโห่ร้องดีใจดังขึ้น พร้อมกับเสียงเพลงและแสงไฟบนเวที เป็นสัญญาณว่างานได้เริ่มขึ้นแล้ว อูยองมองไปบนเวที นักดนตรีเปิดเพลงจังหวะเบาๆ ชานซองยังคงยิ้มกว้างบนใบหน้า ดีใจที่สุดที่มิสิทธิสอบบรรจุทหาร

 

“ชานซอง ไปเตรียมตัวหลังเวทีเถอะ” ควอนเรียกชานซองที่ยืนยิ้มค้าง

 

อูยองปรายตามองคนเรียกเพียงแว่บเดียวแล้วก็ตวัดตากลับ ควอนก็ไม่มองมาทางอูยองเลย

 

ชานซองกระพริบตาเมื่อสมองเพิ่งประมวล แล้วจึงหันไปหาอูยอง “กูไปก่อนนะ เดี๋ยวแสดงเสร็จแล้วจะมาหา”

 

“ไม่ต้องห่วงน่า กูอยู่กับผู้พัน” อูยองตอบพร้อมรอยยิ้มกว้างที่จงใจให้กว้างกว่าปกติเวลาเอ่ยคำว่าผู้พัน

 

“...” ควอนสะบัดหน้าแล้วรีบเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์

 

ชานซองละสายตาจากเพื่อนผมทองมองไปยังผู้มาใหม่ ก่อนจะส่ายหัวช้าพลางบ่นลอยๆ “มึงเนี่ยน๊า...”

 

“...” อูยองยักไหล่อย่างไม่แคร์ เขารู้ว่าชานซองไม่อยากให้เขาหาเรื่องควอน แต่มันอดไม่ได้นี่นา เห็นท่าทางคอแข็งของควอนแล้วก็อยากจะโชว์เหนือสักหน่อย 

 

“ไม่คิดจะเป็นเพื่อนกับควอนหน่อยหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างตัว พร้อมกับแขนล่ำพาดมาบนไหล่

 

“ผมไม่ใช่คนหาเรื่องมันก่อนเสียหน่อย”

 

“เห็นๆกันอยู่” ตาคมมองเด็กหนุ่มอย่างตำหนิ

 

“...” อูยองเม้มปากเล็กน้อย หากแต่ไม่ได้เถียงอะไร

 

“ไปนั่งตรงนั้นกันดีกว่า” พูดจบก็ชี้ไปทางเก้าอี้ด้านข้าง มือใหญ่คว้าไหล่เล็กให้เดินตามมาด้วย

 

“จะไปนั่งหลบมุมทำไมครับ เราน่าจะอยู่กลางฟลอร์ เต้นให้มันไปเลย! งานแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ!” อูยองร้องประท้วง

 

“...” ตาดำสนิทกำลังบอกว่า...อย่าหวังเลย!

 

“แต่บนเวทีผู้พันบอกว่า...คืนนี้ขอให้สนุกให้เต็มที่”

 

ตาคมมองสบตาเรียวที่มีแววซุกซน ชายหนุ่มชั่งใจ ใจนึงยอมรับว่าหวงแต่อีกใจก็อยากตามใจ อย่างน้อยคืนนี้อูยองก็อยู่ในสายตา ปล่อยให้ลูกแมวได้สนุกสักหน่อยคงไม่เป็นไร ชายหนุ่มจึงพยักหน้า

 

อูยองหัวเราะอย่างถูกใจ ก่อนจะหันไปหยิบแก้วเบียร์ติดมือไปแถวๆหน้าเวทีด้วย อูยองยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเพราะรู้ว่าตาคมกำลังมองตามแผ่นหลังของตน

 

 

 

“สวัสดีค่ะผู้พัน” เสียงแหลมเล็กเอ่ยทักชายหนุ่มที่เธอหมายตา

 

“สวัสดีครับ คุณมินจี”

 

“เรียกจีจี้ดีกว่าค่ะ คนกันเองแท้ๆ” หญิงสาวเอียงหน้ายิ้ม พลางแตะมือลงบนต้นแขนล่ำ

 

นิชคุณเหลือบตามองไปทางอูยองทันที หากแต่เด็กหนุ่มกำลังหันหน้าเข้าหาการแสดงบนเวที ไม่ได้หันหลังมามองทางเขาเลย จึงตวัดตากลับมาที่หญิงสาว ชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมหญิงสาวจึงเข้ามาในงานได้ ทั้งๆที่งานนี้จัดขึ้นในค่ายทหาร จึงลองถามดู “คุณจีจี้มากับท่านนายพลหรือครับ”

 

“ใช่ค่ะ งานน่าสนุกจังเลยนะคะ อุ้ย...ดูบนเวทีสิคะ” หญิงสาวรีบเบี่ยงประเด็น แขนเล็กเอื้อมไปแตะแขนล่ำอีกครั้งอย่างจงใจ

 

“อ่อ...ครับ” นิชคุณตอบในลำคอ หากตาคมจับจ้องไปที่ร่างบางหน้าเวทีเสียมากกว่า สมองกำลังครุ่นคิดหาทางที่จะหนีจากสถานการณ์ตรงนี้

 

“จีจี้ก็อยากยืดเส้นยืดสายบ้าง แต่เขินจังถ้าต้องเต้นคนเดียว” หญิงสาวปรายตาหวานมาทางชายหนุ่มข้างกายอย่างเว้าวอน

 

“เอ่อ...ผมไม่เต้นครับ คุณจีจี้คงต้องหาเพื่อนเต้นคนอื่นแล้ว”

 

“งั้น...จีจี้สอนเองค่ะ มาค่ะ” หญิงสาวถือวิสาสะคว้าข้อมือชายหนุ่ม พลางฉุดให้ลุกขึ้นยืน

 

นิชคุณค่อนข้างตกใจกับการกระทำของหญิงสาว ตาคมตวัดมองไปทางร่างบางหน้าเวทีทันที แต่เด็กหนุ่มผมทองก็ไม่มีทีท่าจะหันหลังกลับมา

 

หญิงสาวตวัดตามองไปตามสายตานิชคุณ ก็คาดเดาได้ว่าชายหนุ่มน่าจะมองไปทางอูยองทำเอาเธอหงุดหงิด จึงออกแรงฉุดรั้งมากขึ้น แต่นิชคุณก็ยังฝืนตัวไว้

 

“ไม่ครับ!” ชายหนุ่มตอบอย่างสุภาพ หากแต่คำพูดที่สั้น กอรปกับแววตาที่ตอนนี้ฉายแววกระด้างก็ทำเอาหญิงสาวชะงักงันไป

 

“โอ๊ะ” หญิงสาวจึงแกล้งทำเป็นเสียหลักเอนตัวเข้านิชคุณแทน

 

“...” นิชคุณนิ่ง ไม่พูดไม่ตอบใดๆ หากตาดำกลมสนิทมองหญิงสาวด้วยความเย็นชาทำเอาคนถูกมองต้องหลบตา

 

มินจีเอนตัวออกห่างชายหนุ่มทันที รู้สึกชาไปทั้งหน้า ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าตาคู่นี้จะกดดันทำเอาเธอพูดไม่ออกทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

 

“ผมคิดว่าคุณมินจีอยู่ที่นี่คงไม่เหมาะ เพราะที่นี่มีแต่ทหารผู้ชาย ท่านนายพลก็คงจะไม่ชอบใจนัก” นิชคุณเอ่ยขึ้นมาตรงๆ เพราะคิดว่าหญิงสาวกำลังล้ำเส้นเข้ามาเรื่อยๆ เขาควรจะพูดตรงๆตั้งแต่ตอนนี้

 

หญิงสาวทำได้เพียงก้มหน้าหลบตา คำพูดปฎิเสธตรงๆนั้นกึ่งตำหนิเธอเสียด้วยซ้ำ ตาดำที่บ่งบอกว่าเอาจริงนั่นทำให้เธอไม่กล้าตื้อนิชคุณอีก จึงจำใจจากไป “งั้น ไว้เจอกันใหม่คราวหน้านะคะ”

 

นิชคุณเพียงก้มหัวให้อย่างมีมารยาท หากไม่ได้เอ่ยตอบใดๆ

 

 

 

...หมับ....

 

เสียงตบบ่าจากเพื่อนรัก แทคยอน และแจบอม 

 

“สวัสดีครับผู้พัน” จุนโฮเอ่ยทักก่อนจะนั่งข้างๆแจบอม ด้วยจุนโฮอายุน้อยกว่า จึงเลือกที่จะทักทายอย่างเคารพแทน

ผู้พันหนุ่มหันไปมอง ยิ้มกว้างที่เห็นผู้มาใหม่ทั้ง 3 ก่อนจะยื่นมือไปรับแก้วเบียร์จากแจบอม พลางถาม “หายหัวไปไหนมาวะ”

เพื่อนทหารทั้งหมดดูจะเข้าใจเหตุการณ์ได้ดี เพียงแค่ดูจากสีหน้าผู้พันหนุ่มที่ดีใจ และสีหน้าหญิงสาวที่ดูผิดหวังเมื่อนิชคุณแยกตัวออกมา

 

“ก็...สงสารสาวเจ้า ดูสิ...เดินหงอยไปนั่นแล้ว” แจบอมเอ่ยขึ้นเมื่อพวกเขาได้ที่นั่งด้านข้างของงาน ซึ่งไม่ค่อยมีคนมากนัก คนไปยืนกันหน้าเวทีเสียมากกว่า

 

“แล้วไม่สงสารกู”

 

“สงสารทำไม อิจฉาเสียมากกว่า ดูสิ...สาวสวยทอดสะพานให้ขนาดนี้ มีที่ไหน” แจบอมเอ่ยแซว

 

“ขอให้มึงได้แบบนี้นะ พระเจ้าประทานพร....”

 

“เฮ้ย....อย่าแช่งกันสิผู้พัน! แซวเล่นหน่อยเดียวเอง” แจบอมรีบแย้ง

 

“แปลก วันนี้ผู้พันไม่หนี ปกติงานบันเทิงแบบนี้ผู้พันเผ่นกลับทันทีที่ลงจากเวทีนะ” แทคยอนแซวด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบ

 

“ถ้าปกติ...ก็คงกลับ” ตาคมมองเด็กหนุ่มผมทองที่กำลังโยกตัวเบาๆอยู่หน้าเวที ในมือมีแก้วเบียร์ท่าทางเหมือนเด็กเที่ยวชัดๆ เช่นเคยอูยองสร้างโลกส่วนตัวโยกหัวเบาๆไปตามท่วงทำนองเพลงไม่สนใจสายตาหรือคนรอบข้าง เด็กหนุ่มปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเสียงเพลงอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางอย่างนั้นน่ามองขนาดไหน ตาคมได้แต่เฝ้ามองเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาใกล้

 

“แต่นี่ไม่ปกติ...เพราะ.....” แทคยอนถาม

 

“นึกออกแล้ว!! กูก็ว่าคุ้นๆ อูยองคือนักร้องที่ผับที่โซลใช่มั้ยผู้พัน!” แจบอมละสายตาจากอูยองแล้วหันมาหานิชคุณ

 

“ผับไหนวะ” แทคยอนถาม

 

“ก็ที่โซลไง ที่พวกเราไปประชุมครั้งล่าสุดแล้วไปเที่ยวกันอ่ะ” แจบอมบอก

 

“เออ...จริงด้วย ใช่แน่ๆ อูยองแน่ๆ เฮ้ย...ทำไมเพิ่งนึกออกวะ” จุนโฮบ่นกับตัวเองประโยคสุดท้าย

 

“นักร้องบนเวทีที่เร่าร้อน เซ็กซี่ น่ากิน....โอ้ย!!” แทคยอนพูดไม่ทันจบก็โดนนิชคุณผลักไหล่แรงๆเพื่อเบรคคำพูดกวนประสาทนั่นเสียก่อน

 

“สัส! เพิ่งนึกออกหรอวะ พวกมึงนี่!” พูดแล้วก็ส่ายหัว

 

“อย่าบอกนะว่าผู้พันเล็งไว้ตั้งแต่ที่ผับ เชทททท มิน่า...เด็กแม่มไม่รอด!” แทคยอนบอกพร้อมเอาฝ่ามือตบหน้าผากตัวเอง

 

“ถามจริงๆ ผู้พันไม่คิดจะบอกพวกเราเลยหรอ เรื่องเด็กผู้พันเนี่ย” แจบอมถาม

 

“ถึงไม่บอกพวกมึงก็รู้กันอยู่ดี จะให้บอกทำไม” นิชคุณยกแก้วเบียร์ที่เพิ่งรับมาขึ้นดื่ม

 

“ให้บอกเพราะว่ามันเหลือเชื่อไง!” แจบอมบอก ใครจะไปคิดว่าผู้พันหนุ่มจะชอบเด็กหนุ่มผมทองคนนี้ ผู้พันที่ไม่สนใจความรักอย่างนิชคุณ ผู้พันที่ไม่เคยชอบผู้ชาย

 

“กูก็แทบไม่เชื่อตัวเองเหมือนกัน” พูดตอบด้วยท่าทางสงบนิ่งเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาก่อนจะหันไป

 

“แล้ว....กับอูยอง....โอเคดี? คุยกันเข้าใจ?” แจบอมเอ่ยถาม

 

ชายหนุ่มพยักหน้า

 

“วะ! ทำไมเรื่องแม่มง่ายวะ ทั้งๆที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้แท้ๆ” แทคยอนเกาหัวไปบ่นไป

 

“แสสสสส มึงอยากเห็นกูมีปัญหาหรือไง!”

 

“ก็ใช่สิ! รอหัวเราะเยาะอยู่เนี่ย! แม่ม!!!”

 

นิชคุณส่ายหัวให้กับเพื่อนรัก

 

“คืนนี้หลังจบงานหลายคนจะไปต่อที่แดนซ์ฟลอร์ผับ ผู้พันไปมั้ยครับ” จุนโฮถาม

 

“ถ้าเด็กผู้พันไป ผู้พันก็ต้องไปอยู่แล้ว จริงมั้ย” แทคยอนส่งสายตาล้อๆไปยังผู้พันหนุ่ม

 

“มันจะไปหรือเปล่า ท่าทางไม่มีใครคบอย่างนั้น” นิชคุณพูดยิ้มๆ ตาคมมองเด็กผมทองที่ยืนสร้างโลกส่วนตัวอยู่คนเดียวหน้าเวทีแบบไม่สนใจใคร

 

แจบอมมองสบตาแทคยอนที่ขยับปากเป็นคำว่า ‘อูยองไป 5 พันวอน

 

จุนโฮส่ายหัวพลางขยับปาก ‘อูยองไม่ไป 5 พันวอน

 

แจบอมถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ‘อูยองไป 5 พันวอน

 

 

.........................

 

 

แดนซ์ฟลอร์ผับ ที่เกาะเจจู

 

 

“ร้านนี้มันร้านตึ้ดๆไว้ยืดเส้นยืดสาย มาแล้วก็อย่านั่งเฉยๆมึง ลุกขึ้นมาสิวะ! เต้นให้มันส์ไปเลย!” ทันทีที่ได้โต๊ะ อูยองก็เอ่ยชวน

 

“กูเต้นไม่เป็น ขอนั่งดูมึงเต้นดีกว่า” ชานซองส่ายหัวยิ้มๆ ขณะมองเด็กผมทองยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ร้านนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้เข้าฝึกหลักสูตรทหาร ที่พากันมาต่อที่นี่

 

อูยองปลายตามองก่อนจะไม่สนใจชานซองอีก เด็กหนุ่มปล่อยร่างกายเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเสียงเพลงอย่างมีความสุข มือถือแก้วเหล้าพร้อมโยกย้ายร่างกายไปด้วย

 

 

...ครืดดดด...

 

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่น

 

หน้าจอขึ้นชื่อ...นิชคุณ

 

“เดี๋ยวกูออกไปคุยโทรศัพท์แป้ปนึงนะ” อูยองบอกกับชานซองก่อนจะกดรับสายนิชคุณ แล้วเดินออกไปหลังร้านหาที่เงียบๆคุยโทรศัพท์

 

 

 

“เพิ่งออกนะ...เดี๋ยวเจอกัน” นิชคุณบอกมาตามสาย

 

“ที่ช้า เพราะมัวแต่ถ่ายรูปกับสาวๆใช่มั้ยครับ” น้ำเสียงเจือแววล้อเลียน

 

“อย่ามาหาเรื่อง ว่าแต่กินเหล้าอีกหรือเปล่า” นิชคุณจงใจเลี่ยงที่จะตอบคำถามตรงๆ แล้วเปลี่ยนประเด็น

 

“นิดเดียวไม่เมาหรอก ชานซองก็อยู่ด้วย ผู้พันรีบมานะครับ”

 

“เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

 

“ครับ” อูยองกดวางสาย ตั้งแต่กลับจากโซลเมื่อคราวที่แล้ว นิชคุณยิ่งเป็นห่วงเขาหนักถ้าเขาไม่ได้อยู่ในค่ายทหาร แค่ไปตลาดก็จะไปด้วยหรือไม่ก็ให้ชานซองไปกับเขาด้วย เขาอุตส่าห์ดีใจที่จบหลักสูตรแล้วไม่ต้องฝึกทหารแต่นิชคุณยังบังคับให้เขาซ้อมยิงปืนและต่อยมวยทุกอาทิตย์ เขาเคยถามว่าฝึกทำไมแต่นิชคุณก็บอกว่าฝึกให้คล่องไว้ย่อมดีกว่า อย่างน้อยก็ป้องกันตัวได้ คนอย่างเขาจะไปมีเรื่องกับใคร!

 

 

“*@?!)*%$” เสียงเอะอะดังแว่วๆมาจากลานจอดรถหลังร้าน

 

ตาเรียวหันไปตามเสียงอย่างไม่ตั้งใจ

 

!!!

 

“อ้ะ!”

 

สายตาชะงักเข้ากับร่างบางคุ้นตาตรงลานจอดรถ โดยไม่รู้ตัวอูยองเดินตามไปซ่อนตัวอยู่หลังรถกระบะที่จอดอยู่ใกล้ๆ ตาเรียวเพ่งมองจนแน่ใจว่าร่างบางที่เห็นคือคู่อริประจำค่ายทหาร ตาที่เคยดูจิกคนตอนนี้หรี่ปรือลืมแทบไม่ขึ้น ร่างบางคุ้นตาที่กำลังถูกล้อมไปด้วยชาย 3 คน ยืนโงนเงนทำท่าจะเดินกลับเข้าร้านหากถูกขวางไว้ ชายคนนึงพูดอะไรบางอย่างแล้วรั้งแขนไว้แต่ถูกร่างบางสะบัดเสียก่อน ชายอีกคนยื่นบุหรี่มวนนึงมาให้ตรงหน้า ร่างบางปรือตามองบุหรี่ก่อนจะมองคนที่ยื่นมาให้

 

 

“ควอน...อย่านะมึง” อูยองพึมพำกับตัวเอง แต่เสียงพึมพำของเขาใครจะได้ยิน ร่างบางคว้าบุหรี่มาสูบก่อนจะสำลักจนผู้ชาย 3 คนที่ยืนรายล้อมขำ

 

ไม่ใช่เรื่องของมรึง ปล่อยแม่มเหอะ’ อูยองบอกกับตัวเอง แต่ตาเรียวยังคงมองไปที่ร่างบางนิ่ง ขาไม่ขยับสักก้าว

 

หลังจากควอนสูบไปได้ 3-4 อึก ร่างบางก็เริ่มหัวเราะ ชายคนเดิมจับแขนควอนไว้อีกครั้ง คราวนี้ไม่ถูกสะบัดแล้วแต่กลับถูกมองจ้องแทน ชายหนุ่มคนนั้นไม่สนใจหันไปพยักหน้ากับชายคนที่ 3 คล้ายให้สัญญาณ ชายคนที่ 3 จึงยกโทรศัพท์ขึ้นโทรหาใครสักคน ควอนถูกลากให้เดินไปทางที่จอดรถแต่เจ้าตัวน่าจะยังพอมีสติอยู่บ้างจึงขืนตัวเองไว้แล้วเริ่มโวยวาย แต่ก็ถูกปิดปากเสียก่อน

 

อูยองถอนหายใจกับตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปแสดงตัว “พวกมึงทำอะไรมัน!”

 

ชายทั้ง 3 หันมามองเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า คนที่จับแขนควอนเอ่ยขึ้น “มึงเกี่ยวอะไร หรืออยากไปร่วมปาร์ตี้กับพวกกูก็ได้นะ หลายๆคนครึกครื้นดี”

 

ตาเรียวมองคนตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่นกัน ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้นเล็กน้อยก่อนจะบอกอย่างเย่อหยิ่ง “คนอย่างกูไม่ลดตัวไปกับพวกมึงหรอก”

 

ควอนปรือตามองคนมาใหม่ ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ “ไอ่หัวทอง”

 

“ไม่ไปก็ช่างมัน พวกเราไป! คนครบแล้ว” ชายคนที่คุยโทรศัพท์เมื่อครู่วางสายแล้วหันมาบอก

 

“ปล่อยมัน! มันไม่เต็มใจยังจะบังคับอีก” อูยองตะโกนใส่

 

“ใครบอกว่ามันไม่เต็มใจ อยากไปเที่ยวกันนะ” ชายที่จับแขนควอนก้มลงถาม

 

“ไม่ไป กู...จะกลับ” ควอนตอบด้วยเสียงไม่ดังนักเพราะยังพอมีสติอยู่บ้าง

 

“เออๆ เดี๋ยวพาไปส่งบ้าน”

 

“กู...ไม่ไป...กับมึง” ควอนเริ่มสะบัดแขนให้หลุดจากการจับแต่เรี่ยวแรงก็น้อยเหลือเกิน

 

ชายทั้งหมดมองหน้ากันเป็นสัญญาณว่ารีบพาเหยื่อออกไปให้เร็วที่สุดก่อนที่เหยื่อจะหลุดมือ

 

“ปล่อยกู!” ควอนเริ่มร้องโวยวายเมื่อโดนลากไป แต่เสียงที่หลุดออกมากลับเบาเหลือเกิน

 

“หยุดนะ! ไม่งั้นกูเรียกตำรวจ!” อูยองจงใจเอ่ยถึงตำรวจ

 

ชายทั้งหมดชะงักเมื่ออูยองพูดถึงตำรวจ ต่างสบตากันคล้ายหาทางออก

 

ควอนหันกลับมามองด้านหลัง แต่เรี่ยวแรงเขาแทบไม่เหลือแล้วตอนนี้ รู้สึกอยากจะล้มลงไปฟุบกับพื้นเหลือเกิน แขนขามันหนักจนยกไม่ค่อยขึ้น เขาไม่เคยเมาจนไม่มีแรงขนาดนี้มาก่อน ปากแดงพึมพำ “ไอ่หัวทอง”

 

“มึงทิ้งมันไว้ตรงนั้น แล้วกูจะไม่เอาเรื่อง” อูยองตะโกนบอกพร้อมชูมือถือในมือ 

 

 ชาย 2 คนหันกลับมาเผชิญหน้ากับอูยอง ก่อนจะให้ชายเพื่อนมันคนนึงพาควอนไปที่รถ

 

อูยองเริ่มใจเต้น เมื่อชายทั้งคู่ก้าวเท้าเข้ามาหา เด็กหนุ่มพยายามมองหาอาวุธเพราะเขากำลังจะถูกรุม ระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้น ก็มีเสียงเรียกมาจากด้านหลัง

 

“มีอะไรวะอูยอง!” ชานซองตะโกนถามมาจากด้านหลัง ก่อนจะวิ่งมายืนขวางหน้าอูยองไว้

 

ชายทั้งคู่ชะงักมองคนมาใหม่ที่รูปร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาขวาง

 

“พวกมันใช้ยากับไอ่ตาจิก แล้วพาไปทางโน้นแล้ว!” อูยองรีบรายงาน

 

“มึงไปตามคนมาช่วย! เดี๋ยวทางนี้กูจัดการเอง” ชานซองบอกพร้อมดันอูยองให้กลับเข้าร้าน  

 

“กูโทรเรียกตำรวจแล้ว เดี๋ยวก็มา” อูยองบอกเสียงดัง ข่มขู่พวกมันอีกสักหน่อย ใครจะเรียกตำรวจ เขาอายุยังไม่ถึง 18 เลย! เรียกมาเขาก็เข้าคุกน่ะสิ!

 

ชายฉกรรจ์ทั้งคู่พุ่งตัวเข้าหาชานซอง อูยองที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังมองตามหลังควอนที่ถูกกึ่งอุ้มกึ่งลากไปที่ลานจอดรถ คนถูกลากพยายามฝืนต่อสู้แต่ดูอ่อนแรงแม้แต่จะยืนยังแทบไม่อยู่ อูยองอดคิดไม่ได้ว่าถ้าหากเขาวิ่งไปตามคนมาช่วย ควอนคงจะถูกพาตัวขึ้นรถแล้วขับหนีไปเสียก่อน จึงตัดสินใจวิ่งไปช่วยควอน หากแต่ชายที่กำลังรุมชานซองเห็นเข้าเสียก่อน จึงวิ่งมายืนขวางทางไว้ ปล่อยให้เพื่อนมันจัดการชานซองแบบตัวต่อตัว ส่วนตัวมันเองก็มาจัดการอูยอง

 

อูยองยืนนิ่ง เขาไม่เคยมีเรื่องเตะต่อยกับใครมาก่อนย่อมรู้สึกตื่นกลัวเป็นธรรมดา ตาเรียวมีริ้วรอยกังวล เมื่ออีกฝ่ายก้าวเท้าเข้าหา อูยองก็ถอยหลัง เด็กหนุ่มพยายามทำใจกล้า สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ยกมือขึ้นตั้งการ์ด พยายามจะเอาทักษะที่เคยฝึกในค่ายทหารมาใช้แต่ก็ยังดูเกร็งๆ

 

อีกฝ่ายเมื่อเห็นอูยองยืนด้วยท่าทางเก้งก้างก็เดาได้ว่า ไม่น่าจะมีฝีมือ จึงได้ใจ ยกมือขึ้นกำหมดหวังจะต่อยหน้าให้หงายเลย มันก้าวเท้าเข้าหาอูยองอย่างรวดเร็ว

 

 

...ฟึ่บ...

 

หมัดขวาถูกเหวี่ยงออกมาอย่างเต็มแรง

 

อูยองหลับตาปี๋ ยกมือขึ้นบังหน้า

 

 

 

...หมับ...

 

มือใหญ่ยื่นเข้ามาขวาง รับหมัดนั้นไว้ในอุ้งมือ

 

...ตุ้บ...

 

ผู้มาใหม่ส่งหมัดเข้ากระแทกลูกกระเดือกของชายฉกรรจ์อย่างแรง

 

 

“โอ๊ะ! อ๊ะ! แค่กๆ” ชายฉกรรจ์ ยกมือขึ้นกุมคอ หายใจแทบไม่ออก เจ็บระบมไปหมดทั้งคอ ก่อนจะล้มหงายหลังไม่เป็นท่า

 

อูยองได้ยินเสียงตุ้บตับ หากแต่ตัวเองไม่ได้รับการกระแทกหรือเจ็บปวดแต่อย่างใด จึงลืมตาดู

 

“ผู้พัน!!” เด็กหนุ่มเรียกด้วยความดีใจที่เห็นนิชคุณ แถมยังซัดไอ่นั่นล้มไปเสียแล้ว

 

“ไม่เป็นไรนะ” มือใหญ่เอื้อมมาจับไหล่อูยองไว้ ตาคมมองสำรวจร่างเล็กกว่าตรงหน้าอย่างรวดเร็วว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อไม่พบร่องรอยใดๆ เมื่อครู่ตอนเขาขับรถเข้ามาในลานจอดรถ เห็นผมสีทองไวๆ ก็นึกห่วงว่ามาทำอะไรที่ลานจอดรถนี่ จึงขับวนมาดู พอเห็นว่ามีคนแปลกหน้าอยู่ด้วย เขาก็รีบจอดรถแล้ววิ่งมาทันที

 

“ผมไม่เป็นไร ไปช่วยไอ่ตาจิกเหอะ” บอกพลางชี้ไปอีกทาง

 

นิชคุณคว้ามือเล็กมากุมไว้ แล้วดึงให้หลบไปอีกด้าน แต่ก่อนที่จะไปช่วยควอน ผู้พันหนุ่มเตะเข้าที่ซี่โครงชายเมื่อครู่อีกทีเต็มแรงจนมันตัวงอล้มลง

 

ชายฉกรรจ์ที่ประคองควอนไว้ พอเห็นว่ามีคนมาใหม่แล้วซัดเพื่อนมันจนล้มลงไปกองกับพื้นภายในพริบตา ก็ชักกลัว จึงล้วงหยิบปืนขึ้นมา ยกเล็งไปทางนิชคุณที่เดินสาวเท้าเข้าหาอย่างฉับไว “ถ้าไม่อยากตาย....”

 

อูยองอ้าปากค้าง ที่เห็นนิชคุณเดินท้าทายเข้าไปหาปืนแบบนั้น

 

 

....หมับ...

 

รวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน นิชคุณแย่งปืนมาจากมือของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย

 

อูยองอ้าปากค้างอีกรอบ เมื่อเห็นนิชคุณยืนเล็งปืนไปที่ชายฉกรรจ์

 

“นอนคว่ำหน้ากับพื้น” นิชคุณบอกเสียงเข้ม ตาดำสนิทกำลังข่มขวัญคนถูกมองให้หายใจลำบาก เขาเห็นท่าทางจับปืนของชายคนนี้ก็รู้แล้วว่าเป็นเพียงเด็กเที่ยวไม่ใช่นักเลงหัวไม้ชำนาญการต่อสู้ จึงแย่งปืนและจัดการได้อย่างง่ายดาย

 

ชายคนนั้นรีบทำตามทันทีด้วยความกลัว ส่งผลให้ควอนที่ตอนนี้แทบไม่มีแรงล้มลงไปกองกับพื้น

 

อูยองวิ่งเข้าไปประคองควอน ถามอย่างเป็นห่วง “ยังมีสติมั้ยมึง”

 

ตาจิกเบนสายตามาทางเด็กหนุ่มผมทองด้วยสายตาอ่านยาก แม้ร่างกายเขาจะไม่มีเรี่ยวแรง เคลื่อนไหวไม่ได้ดั่งใจ แต่สมองยังคงรับรู้อยู่ เหตุการณ์เมื่อครู่เขาได้ยินและเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น นึกด่าตัวเองที่พลาดท่าเสียทีไอ่พวกนั้นจนตัวเองต้องมีสภาพนี้ นี่ท่าอูยองไม่มาขัดขวางไว้เสียก่อน เขาไม่อยากจะนึกเลยว่าตัวเองจะทำยังไง

 

“เฮ้ย! หยุด! นอนคว่ำกับพื้นให้หมด ถ้าไม่อยากตาย” นิชคุณตะโกนบอกชายอีก 2 คนที่เหลือ แล้วจึงให้อูยองไปตามการ์ด เพราะไม่อยากให้อูยองต้องอยู่ที่นี่นาน

 

ชายทั้ง 3 นอนคว่ำหน้ากับพื้นโดยดี

 

ชานซองวาดแขนโอบเอวควอนไว้แล้วพยุงให้ลุกขึ้นยืน

 

.

.

 

ไม่นานอูยองก็ออกมาพร้อมการ์ด

 

“พวกนี้มันใช้ยาด้วย ถ้าตำรวจรู้ที่นี่ถูกปิดแน่” อูยองบอกการ์ด

 

การ์ดมองไปทางควอน แล้วก็หน้าเสีย “ขอบคุณพวกคุณมากครับ อย่าให้ถึงตำรวจเลยครับ ทางเรารับรองว่าจะจัดการและชดใช้ให้ผู้เสียหายแน่นอนครับ”

 

“แล้วอย่างนี้จะทำยังไงกับควอนดีครับ” ชานซองถามนิชคุณ ขณะการ์ดคุมตัวชายทั้ง 3 ไป

 

“นอนสักพักพอหมดฤทธ์ยา ก็ไม่มีอะไรหรอก” อูยองตอบคล้ายรู้จักยาดี

 

“ชาน พาควอนไปที่บ้านกูก่อนแล้วกัน รถอยู่ตรงนั้น ตามมา” นิชคุณเอ่ยแล้วก็เดินนำไปที่รถ

 

“เอ๊ะ! จะให้ควอนนอนที่ไหน ห้องนอนเก่าผมแอร์เสียนี่นา” อูยองเอ่ยถามผู้พันหนุ่มที่เดินนำหน้า เพราะตอนนี้ห้องนอนเหลือห้องเดียวที่พวกเขานอนอยู่

 

“ฉันเพิ่งซ่อมเสร็จ”

 

โชคดีที่อูยองเดินตามหลังจึงไม่มีโอกาสเห็นว่าผู้พันหนุ่มหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

 

 

 

 

TBC

 

 

****************************************************************

 

HusWife & The Gang

 

 

 

พอดีช่วงนี้งานเข้าอย่างจัง จะยุ่งอะไรเบอร์นี้ ชีพจรลงเท้าอีก เลยอัพช้าไปหน่อยค่ะ ขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วย

 

 

ผู้พันนี่หวงเด็กจริงจังนะ ตามเฝ้าตล็อดดดดด อยากมีตาคมมองตามแผ่นหลังเค้าบ้าง คงจะฟินน่าดู อิชชี่เด็กด้งเบาๆ // ว่าแต่พวกผู้กองยังสติลพนันกันอีกหรอคะ เดิมพันเท่าเดิมเลย // พาร์ทนี้ ผู่้พันยังคงเก่งกาจ หมัดเข่าปืนผา เรียกว่าได้หมด เก่งเวอร์ไม่แพ้บอร์นเลย // แล้วตอนจบนั่นอะไร แอร์ซ่อมแล้ว? ใครซ่อมเคอะ? ว่าแต่...แอร์เคยเสียมั้ยเคอะ? ถามจริงๆ! กระซิบตอบก็ได้ค่ะผู้พัน

 

ขอบคุณทุกคนที่แวะเวียนมาจิ้มบล็อคเค้านะคะ ขอบคุณทุกคอมเมนท์ด้วยค่ะ Have a Khunday นะคะ

 

edit @ 26 May 2016 21:24:44 by HusWife & The Gang

Comment

Comment:

Tweet

ผู้กองยังคงฮากันไม่เลิก ผู้พันขี้หวงเด็กมากค่ะ 555

#8 By khundong on 2016-06-21 16:04

ด้งกับควอนจะได้ดีๆกันสักที เย้

เรื่องนี้ชะนีถอยไปนะคะ 55555

#7 By kw on 2016-06-06 15:33

ถ้าอูยองรู้ว่า แอร์พังนั้น ไม่มีอยู่จริงจะงอนผู้พันป่าวนะ 555 งี้ไอ้ตาจิกก็รู้หมดสิ อูยองเป็นเด็กผู้พันจริงๆ นอนห้องเดียวกันแบบนั้นอ่ะ โอยยยย ลุ้นๆ

#6 By PeN (223.205.249.116) on 2016-06-04 12:30

โอยยยยยยยย ตอน 20 มาแล้ว ดีใจมาก T^T ยังไม่ได้ทัน เม้นก่อนๆๆๆๆ คิดถึงงงงงง

#5 By กะปิ (161.200.134.3) on 2016-05-29 18:07

ดีใจกับพี่ชาน จะได้เป็นทหารจริงๆแล้วนะ เตรียมสอบได้เลย สู้ๆ ฉากนี้เหมือนจะเป็นโมเม้นเล็กๆน้อยๆแต่ก็รู้สึกดีใจไปกับพี่ชานด้วย

ยัยจีจี้นี่ก็ตื้อไม่เลิกแต่เจอแบบนั้นก็คงจะไปมาอีกแล้ว? ฮี่ฮี่

ส่วนแก๊งผู้พันนี่ก็คงรู้เรื่องกันหมดแล้วนะ ฮ่าาาา แล้วก็ยังมีการพนันกันเหมือนเดิม หลังจากนี้เด็กผู้พันจะโดนแซวไหมน้า 5555 

ผู้พันก็ขี้หวง แล้วก็ห่วงกันตลอดเว น่ารักมาก แล้วฉากบู๊ก็เท่มากด้วย ฮื่อ คนเก่งของเค้าาา

อูยองได้ช่วยควอน หลังจากนี้สองคนนี้คงจะไม่กัดกันแล้วสินะ ฮ่าา

แล้วเรื่องแอร์นี่อะไรยังไงคะ คือตอนนั้นผู้พันอยากนอนกับน้องเลยแกล้งทำให้ห้องน้องแอร์เสียงี้ก็บอกน้องไปสิคะ แอร้ยยยย นอนจับมือกันครั้งเดียวหลังจากนั้นก็นอนคนเดียวไม่ได้อีกเลย /จ้า มีความหมั่นไส้ 5555 

รอตอนต่อไปค่า

ขอบคุณนะคะ

พี่รสสู้ๆ

 

 

 

#4 By PintooPim on 2016-05-27 21:47

กรีดร้องแรงมากกก อัพแล้วววว *อีโมน้ำตาไหลพราก* 

เขาจิ้มมาดูทุกวันเลย  วันนี้เปิดมาดีใจ เฮ้!

ผู้พันช่างหวงซะจริงๆ แต่ก็นะเป็นนี่ก็หวงแหละ น่ากิน เอ้ย น่ารักซะขนาดนี้

หมั่นไส้แม่คนนั้นมาก ฮอล โดนผู้พันตอกซะหน้าหงายแบบนี้ ยังดีนะที่รู้ตัวแล้วกลับไป 

คราวหน้าก็ไม่ต้องมาเกาะแกะผู้พันอีกนะ เข้าใจไหมเธอ 

ตลก พวกแทคเจย์โฮ 555555555555 

แกก็ยังสติลพนันกันอีกเนอะ แล้วทุกคนก็เพิ่งรู้ว่าเด็กผู้พันคือใคร 

แหมะ ขำเจย์บอก มันเหลือเชื่อ คือจริง ขนาดผู้พันยังไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลย 555

สุดท้าย งานนี้ควอนคงได้เป็นเพื่อนกับอูยองแล้วล่ะ เห็นมั้ย อูยองดีแค่ไหน เลิกเรียกไอหัวทอง แล้วเรียกว่า ผมบลอนด์ซะ! 5555 

/ผิด ต้องเรียกว่าเพื่อนสิ ^^

 

ขอบคุณที่มาต่อนะคะ 

สู้ๆ ค่ะ >

#3 By khunwoo (171.97.65.47) on 2016-05-27 12:07

เปิดมาตอนตีหนึ่งครึ่งเจอ 20 โอ้ยยย ดีใจสุดๆ ผู้พันนี่หวงอูยองสุดๆ ลุ้นระทึกมากๆ ผู้พันจะจัดการลุงจองอูยองยังไง ต้องมีเรื่ิองหวานต่อจากที่ผับแน่ๆ อ๊ากกกกก

#2 By PeN (223.205.251.86) on 2016-05-27 01:44

ขอบคุณที่อัพเข้ามา3เวลา สนุกลุ้นนึกว่าเด็กผู้พันจะเต้นโชว์ให้ผู้พันหึงลมออกหู ผู้พันเท่ห์ปกป้องตามสัญญา

#1 By Tar (27.130.24.217) on 2016-05-26 21:58