[Fic] All for you : 18

posted on 25 Apr 2016 20:21 by have-a-khunday in FanFiction

Fan Fiction (BOY LOVE)

Title : All for you

Paring : Khun x Woo

Type : Romantic Comedy

Rate : PG 13

 

 

Warning   ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของ ชายรักชาย หากรับไม่ได้กรุณปิดหน้าต่างไปได้เลยค่ะ  และเป็นฟิคที่แต่งจากจินตนาการ มิใช่เรื่องจริง อาจมีชื่อตัวละครพ้อง/เหมือนกับศิลปินคนหนึ่งคนใด แต่มิได้มีเจตนาทำร้าย หรือสร้างความเสียหายให้แก่ศิลปินแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
 
 
 
 
 
 
Chapter 18
 
 
 
 
 
 

ย่านช้อปปิ้งหรู อับกูจอง โซล

 

อูยองนั่งรออยู่หน้าห้องลองเสื้อในร้านสูทหรูยี่ห้อดังจากอิตาลี ตาเรียวภายใต้แว่นตาดำมองชุดแฟชั่นในหน้านิตยสารที่ตนถืออยู่ หากหางตายังมองเห็นท่าทางฝันๆของพนักงานในร้าน เดาได้ไม่ยากว่ากำลังชื่นชมความหล่อของชายหนุ่มที่หายเข้าไปลองเสื้อ ไม่อยากจะยอมรับเลยแต่นิชคุณในชุดเสื้อยืดขาวเรียบๆและกางเกงยีนส์ก็ดูดี อาจจะเพราะรูปร่างสูงใหญ่ กล้ามแน่น สมชายชาตรี รูปร่างก็สูงยาวเข่าดี รวมถึงใบหน้าหล่อเหลาที่ช่วยเสริมให้ดูเหมือนนายแบบมากกว่าทหาร

 

ผู้พันหนุ่มมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจก รู้สึกไม่คุ้นตาเลยที่เห็นตัวเองในชุดแบบนี้ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะอูยองเป็นคนเลือกเสื้อผ้าพวกนี้ให้ เขาคงไม่ยอมใส่แน่! พอนึกถึงตอนที่อูยองเดินไปหยิบเสื้อและกางเกงหลายตัวมาทาบบนตัวเขา เขาต้องยืนเป็นหุ่นให้อูยองลองทาบอยู่หลายชุด จนสุดท้ายอูยองก็หยิบชุดทักสิโด้ชุดนี้ใส่มือเขาให้เข้ามาลอง แค่รู้สึกว่าอูยองตั้งใจเลือกแค่ไหนเขาก็มีความสุขจนไม่คิดจะปฎิเสธแล้ว

 

ชายหนุ่มมองตัวเองในกระจกอีกครั้งก่อนจะหันไปเปิดประตูห้องลองเสื้อเพื่อออกไปหาเด็กหนุ่ม

 

 

คลิก!

เสียงปลดล็อคประตูห้องลองเสื้อ

 

 

อูยองเบือนหน้ากลับมาตรงหน้า พอเห็นชุดสูทที่ตัวเองเลือกอยู่บนตัวนิชคุณ ทำเอาเขาตาค้างเช่นกัน เด็กหนุ่มรีบถอดแว่นกันแดดออกเพื่อที่จะมองชายตรงหน้าให้ชัดๆ

 

 

 

 

 

!!!!!

นิชคุณยกยิ้มเมื่อเห็นสายตาของอูยองที่มองมาอย่างชื่นชม นึกอยากใส่ชุดนี้ไม่ต้องถอดเลยทีเดียว

 

พนักงานสาวได้สติ รีบปรับสีหน้าแล้วรีบมาจัดผ้าเช็ดหน้าที่กระเป๋าเสื้อสูทให้ชายหนุ่ม

 

อูยองที่กำลังเคลิ้มกับภาพนิชคุณ พลันขมวดคิ้วเมื่อเห็นพนักงานสาวเข้าไปยืนจัดผ้าเช็ดหน้าที่อกเสื้อให้นิชคุณ แม้จะเป็นหน้าที่แต่ก็รู้สึกขัดตาขัดใจนัก แม้พนักงานสาวจะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็เห็นสายตาเป็นประกายของพนักงานสาวที่ชื่นชมนิชคุณ รับรองได้เลยถ้าพวกเขาเดินออกจากร้านไป พนักงานสาวเหล่านี้คงเม้าท์และฝันถึงนิชคุณแน่ๆ

 

เด็กหนุ่มรีบสวมแว่นตาดำ ก่อนจะบอกเสียงเข้ม “ผมเอาชุดนี้ครับ ทั้งรองเท้าและชุด”

 

นิชคุณผละจากพนักงาน กลับเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อหยิบบัตรเครดิตส่งให้พนักงาน

 

“เอ่อ....” อูยองเอ่ยขัดขึ้นเมื่อเห็นนิชคุณส่งบัตรเครดิตให้พนักงาน

 

นิชคุณยกนิ้วชี้ขึ้นเป็นเชิงห้ามอูยองพูด เมื่อพนักงานเดินจากไป นิชคุณจึงพูดขึ้น “ฉันเป็นถึงผู้พัน เงินเดือนก็ไม่น้อยนะ”

 

“แต่..ผมเป็นคนเลือกของแพง ผมอยากเป็นคนจ่ายเงินมากกว่า” อูยองรู้สึกลำบากใจ ชุดสูทและรองเท้าของดีไซด์เนอร์ชื่อดังจากอิตาลีร้านนี้ราคาหลายล้านวอนทีเดียว แพงกว่าสูททั่วไปมากนัก แต่เพราะเขาชื่นชอบสูทของดีไซด์เนอร์คนนี้ที่ตัดเย็บได้ปราณีตและทรงสวยมากจึงพานิชคุณมา

 

“นายยังหาเงินไม่ได้จะมาซื้อของให้ฉันได้ยังไง” นิชคุณบอกก่อนจะพลิกตัวหันหลังเข้าไปเปลี่ยนชุด

 

 

...

 

 

“หิวรึยัง” นิชคุณถามขึ้นเมื่อเดินออกมาจากร้าน

 

“หิวแล้ว เราไปกินเนื้อย่างกันดีกว่า ผมอยาก...”

 

“ช่วยด้วยค่ะ! คนกระชากกระเป๋า!” เสียงหญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากด้านหลัง

 

นิชคุณหันไปทางต้นเสียง เป็นเวลาเดียวกับที่ชายร่างผอมวิ่งผ่านหน้าเขาไป

 

หญิงสาวที่ขอความช่วยเหลือชี้มือไปยังชายร่างผอมนั้น

 

นิชคุณวางถุงเสื้อผ้าไว้ข้างอูยอง แล้วรีบวิ่งตามไปจนทัน นิชคุณคว้าไหล่คนร้ายไว้ มันจึงหันกลับมาต่อยใส่นิชคุณ แต่นิชคุณหลบทันก่อนจะตีเข่าใส่ท้องชายผอมจนมันตัวงอ นิชคุณฉวยจังหวะได้เปรียบจับมือมันพลิกไขว้หลังพร้อมถีบเข้าที่ข้อพับทำให้คนร้ายคุกเข่าลงจนได้ นิชคุณไขว้มือมันทั้งสองข้างไว้ที่หลังพร้อมเอาเข่าตัวเองดันหลังเพื่อกดมันให้นอนคว่ำไปกับพื้น มือข้างที่ว่างนิชคุณก็ถอดเข็มขัดตัวเองออกมาเพื่อมัดแขนมันไว้ไม่ให้มันดิ้นหลุด ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในพริบตาเดียวเท่านั้น

 

 

...ปิ้ด...ปิ้ด...ปิ้ด...

เสียงนกหวีดตำรวจดังในวินาทีต่อมา พร้อมกับเข้ารวบตัวคนร้ายที่นอนกับพื้น

 

 

“ขอบคุณมากครับ ท่าทางคุณจะมีความรู้ด้านศิลปะการต่อสู้นะครับ คือผมดูจากรูปร่างและการเคลื่อนไหวของคุณเมื่อครู่ คุณเป็นพลเมืองดีที่น่าชื่นชม” ตำรวจนายนึงกล่าวขอบคุณเพราะเขากำลังวิ่งไล่ตามไอ่โจรนี่แต่วิ่งไม่ทัน

 

นิชคุณยิ้มให้ตำรวจพร้อมยื่นมือไปรับเข็มขัดคืนกลับมา

 

 

 

 

 

หญิงสาวเจ้าของกระเป๋ายืนมองนิชคุณนิ่ง ดวงตาเปิดเผยความชื่นชมชัดเจน เธอเพิ่งจะมีโอกาสเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ตอนนี้เอง นอกจากชายคนนี้จะนิสัยดีแล้วยังหน้าตาดีอีก รูปร่างก็แมนสมชาย หาไม่ได้ง่ายๆจริง

 

“คุณครับ คุณตำรวจคืนกระเป๋าให้คุณครับ” นิชคุณเรียกเสียงทุ้มเอ่ยเตือน เพราะหญิงสาวมัวแต่มองหน้าเขา

 

หญิงสาวเพิ่งได้สติ จึงรีบตอบแก้เก้อ “เอ่อ...ค่ะ ขอบคุณนะคะ เอ่อ...คุณบาดเจ็บหรือเปล่าคะ” แต่ประโยคสุดท้ายเธอหันมาพูดกับนิชคุณ

 

“ไม่ครับ”

 

อูยองเดินตามมาสมทบ เด็กหนุ่มรู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าดูคุ้นตาชอบกล แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน ตาเรียวมองเครื่องหน้าทุกชิ้นบนใบหน้าหวานหยดอย่างพินิจ ‘ทำตา สักคิ้ว ทำจมูก เติมคาง เรียกว่าคงทำมาทั้งหน้า ถึงว่าคุ้นๆ หมอคงทำหน้าแบบนี้มาหลายคนจนเกลื่อนกรุงโซล

 

“เพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณช่วย จีจี้ขอเลี้ยงอาหารกลางวันคุณสักมื้อนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้น

 

แหม ร้ายนะ แอบบอกชื่อตัวเองไปในตัว’ อูยองหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า ดูก็รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าต้องแอบปลื้มนิชคุณแน่ๆ ก็เล่นโชว์แมนแบบนั้นอ่ะ ใครจะไม่ปลื้ม

 

“อย่ากังวลเลยครับ เรื่องเล็กน้อย”

 

“แต่จีจี้อยากตอบแทนคุณจริงๆนะคะ ให้เกียรติด้วยนะคะ”

 

“คือ...ผมไม่ค่อยสะดวก ผมต้องขอโทษครับ” พูดจบนิชคุณก็เดินมารับถุงช้อปปิ้งจากอูยองแล้วพลิกตัวเดินนำไป

 

หญิงสาวมองมาทางเด็กหนุ่มผมทองแล้วบอกเสียงหวาน “พี่ขอโทษนะจ๊ะที่ทำให้น้องเสียเวลา ขอบคุณพี่ชายของน้องอีกครั้งนะคะ”

 

อูยองทำหน้าเรียบก่อนจะบอก “เอ่อ....เขาไม่ใช่พี่ชายผมหรอกครับ”

 

“...” หญิงสาวเลิกคิ้วคล้ายจะถาม

 

“เขาเป็นคนขับรถน่ะครับ” อูยองบอกอย่างจงใจ อยากรู้นักว่าถ้ารู้ว่าหนุ่มหล่อที่ฝันถึงเป็นแค่คนขับรถจะยังฝันถึงอีกมั้ย

 

!!!

 

หญิงสาวมีสีหน้าตกใจ ปนเสียดาย ชายหนุ่มรูปงามเป็นเพียงคนขับรถเท่านั้น

 

อูยองยืนสะใจที่เห็นแววตาเสียดายของหญิงสาวตรงหน้า

 

 

“คุณชายครับ จะกลับรึยังครับ” นิชคุณถามเด็กหนุ่ม

 

!!! เชททททททททททททท !!!!!

 

อูยองหันไปมองผู้พันหนุ่มอย่างตกใจ เสียวสันหลังวาบเมื่อรู้ว่านิชคุณได้ยินสิ่งที่เขาพูด

 

นิชคุณสบตาอูยองพลางยิ้มบางๆคล้ายรู้ทัน เขาได้ยินอูยองพูดชัดเจน แต่เขามีวิธีเอาคืนอูยองในแบบฉบับของเขาเอง รับรองว่าจะเอาคืนจนอูยองหน้าแดงถึงใบหูแน่ๆ   

 

หญิงสาวอึ้ง ชายหนุ่มหล่อ บุคคลิกดี นิสัยดีคนนี้เป็นเพียงคนขับรถเท่านั้นหรือ ลักษณะท่าทางดีเกินกว่าจะเป็นแค่คนขับรถ แถมฝีมือไม่เบาน่าจะเป็นบอดี้การ์ดได้ด้วย ช่างน่าเสียดายอะไรเช่นนี้ “ขอโทษนะคะ จีจี้ขอทราบชื่อคุณได้มั้ยคะ”

 

อูยองกรอกตาไปมา จะอะไรกันนักหนาก็แค่ช่วยแย่งกระเป๋าตังค์คืนมาเท่านั้น ทำเหมือนช่วยชีวิตเธอไว้เสียอย่างนั้น เว่อร์จริง! ทั้งฉุนทั้งรำคาณ

 

“นิกคุน ผมชื่อนิกคุนครับ” นิชคุณบอก

 

“นิกคุน นิกคุน” หญิงสาวพึมพำชื่อคล้ายต้องมนต์ แม้จะรู้ว่านิชคุณเป็นเพียงคนรถแต่ความรู้สึกชื่นชมก็ยังคงอยู่ ไม่เลือนหายไปไหน นี่ถ้าเขามาเป็นคนขับรถให้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ

 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณจีจี้”

 

อูยองไม่ชอบคำว่ายินดีที่ได้รู้จักเลย แม้นิชคุณจะพูดไปตามมารยาทก็เหอะ ชักจะโกรธแล้วที่คนทั้งคู่ทำเหมือนไม่เห็นว่าเขาก็ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ด้วย โดยเฉพาะนิชคุณ...ลืมเขาไปเลยนะพอเจอหญิงสาวสวยลูกคุณหนูเข้าหน่อย ไหนว่าชอบเขายังไงเล่า!

 

อูยองเดินจ้ำหนีออกมาดื้อๆ ใครจะว่าเขาไม่มีมารยาทก็ช่าง! ไม่เห็นจะสนใจเลย!

 

“โอ้ว ขอโทษนะคะที่จีจี้ชวนคุยเสียนาน รีบตามไปเถอะค่ะ ท่าทางจะไม่ค่อยพอใจ หวังว่าจะไม่ร้ายแรงจนกระทบถึงงานของคุณนิกคุนนะคะ” จริงๆเธออยากจะบอกว่าถ้าน้องชายคนนั้นเลิกจ้าง เธอจะจ้างชายหนุ่มต่อเอง ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนพูดจาดี หน้าตาดี รูปร่างดี นิสัยดี และมีเสน่ห์ขนาดนี้จะเป็นแค่คนรถ สายตาเธอไม่น่ามองคนผิด ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ๆ

 

นิชคุณมองตามหลังอูยองก่อนจะบอก “ไม่หรอกครับ อย่ากังวงเลย”

 

“ถ้ามีปัญหากระทบถึงเรื่องงาน ติดต่อจีจี้ได้นะคะ นี่นามบัตรจีจี้ค่ะ คนดีมีฝือมืออย่างคุณ จีจี้ก็อยากร่วมงานด้วยมากๆค่ะ” หญิงสาวเนียนๆแอบให้นามบัตรกับหนุ่มหล่อ

 

ชายหนุ่มรับมาตามมารยาท “ผมคงต้องขอตัวจริงๆแล้วครับ”

 

“ค่ะ” หญิงสาวรู้สึกผิดหวังอีกครั้ง สายตามองตามแผ่นหลังกว้าง บึกบึนของนิชคุณ ปกติเคยแต่มีผู้ชายเข้ามาจีบจนเธอปฎิเสธแทบไม่ทัน ผิดกับผู้ชายตรงหน้า คนขับรถอะไรสุภาพแต่ไม่หงอ ฉลาดพูด ลักษณะผึ่งผาย ท่าทางเหมือนเจ้าคนนายคนไม่ใช่คนขับรถสักนิด! เธอจะต้องสืบให้ได้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร

 

 

..............

 

 

งานเลี้ยงกลางสวน โรงแรมหรูกลางกรุงโซล

 

“หลานรักมาเสียที จำมินจีได้มั้ย มินจีนี่อูยองไงลูก” นายพลจางยิ้มกว้างรีบแนะนำอูยองกับลูกสาวทันทีที่เห็นอูยองเดินเข้างานมา

 

อูยองสบตาหญิงสาวในชุดสีแดงเพลิงที่ขับให้ผิวที่ขาวอยู่แล้วดูขาวผ่องยิ่งขึ้น เพิ่งรู้ว่าทำไมเขาถึงคุ้นหน้าจีจี้ ที่แท้จีจี้ก็คือพี่มินจีนี่เอง “สวัสดีครับพี่มินจี”

 

“สวัสดีจ้ะ” แม้จะทักอูยองแต่สายตาหญิงสาวมองชายหนุ่มข้างกายอูยองไม่วางตา สายตาเปิดเผยความชื่นชมที่มีต่อชายหนุ่มชัดเจน เมื่อบ่ายเธอก็ว่านิชคุณในชุดเสื้อยืดก็ดูหล่อแล้ว ยิ่งคืนนี้ชายหนุ่มใส่ชุดสูทยิ่งดูเหมือนนายแบบมากกว่า อูยองต้องหลอกเธอแน่ๆเรื่องคนขับรถ ไม่มีทางที่คนมีสง่าราศีเช่นนี้จะเป็นแค่คนธรรมดา เธอไม่เชื่อหรอก!

 

“เรียกพี่ทำไม อายุไล่เลี่ยกัน เรียกมินจีหรือจีจี้ก็ได้หลาน ผู้พันตามสบายนะ อืม...หลานรัก ลุงมีเรื่องจะคุยด้วย ขอคุยเป็นส่วนตัวสัก 10 นาทีนะ” นายพลทักทายนิชคุณผ่านๆ ก่อนจะขอคุยกับอูยองตามลำพัง

 

มินจีมองไปทางชายหนุ่มที่เธอหมายตาทันทีที่ได้ยินพ่อเรียกว่าผู้พัน หัวใจพลันเต้นแรงด้วยความยินดี เธอดูไม่ผิด ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่คนขับรถ เขาเป็นมากกว่านั้น “อูยองไปเถอะ เดี๋ยวจีจี้ดูแล...ผู้พันเอง ไม่ต้องห่วง”

 

อูยองเห็นท่าทางของพี่มินจีทั้งหมด สายตาเธอเปิดเผยความชื่นชมที่มีกับนิชคุณอย่างไม่คิดจะปิดบัง เด็กหนุ่มปรายตามาทางนิชคุณ เห็นอีกคนพยักหน้าให้ เขาจึงเดินตามลุงจางเข้าไปด้านใน ทิ้งให้นิชคุณและมินจีไว้ข้างหลังแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม

 

..

 

 

.

 

“ลุงเข้าเรื่องเลยนะ ไม่อยากเสียเวลาเพราะจวนจะได้เวลาที่แขกจะมาแล้ว คืออย่างนี้ ธุรกิจห้างจางนั้นยุ่งยากซับซ้อน มีปัญหามากนัก ทิ้งเอาไว้จะยิ่งบานปลาย ลุงเห็นว่าหลานยังเล็กก็เลยอยากช่วย ห้างนี้น้องชายลุงสร้างมาเองกับมือลุงจะปล่อยให้พินาศไปไม่ได้หรอก!”

 

“...” คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ ห้างเขามีปัญหาอะไรมากมายถึงกับต้องพังพินาศหรือ ตอนนี้ไม่ใช่ว่าทนายประจำตระกูลดูแลชั่วคราวตามพินัยกรรมที่พ่อเขาสั่งไว้นี่นา

 

“เอกสารในซองนี้คือเอกสารมอบอำนาจให้ลุงเข้าประชุมบอร์ดบริหารห้างให้หลานชั่วคราวเท่านั้น เมื่อหลานโตและพร้อมกว่านี้ลุงก็จะให้หลานบริหารได้เต็มที่ ลุงแค่จะเข้ามาช่วยดูแลให้ชั่วคราว” นายพลจางอธิบายพลางดึงเอกสารออกมาวางตรงหน้าเด็กหนุ่มผมทอง พร้อมส่งปากกาให้

 

“แต่ตอนนี้ทนาย...”